|
Srebrzystobłękitnie….
Kto tak lekko dotyka mojej
duszy?
I muska ją skrzydłem
srebrzystobłękitnym…
Kto pióro przykłada do ust moich
zastygłych
w zagięciu tych dłoni
srebrzystobłękitnych…
Czyj dotyk tak wzrasta falą
światła we mnie
i kołysze, unosi i pieści
hosanną….
Którędy podążać by serce
wypełnić
srebrzystobłękitnie…
 |
|
Nazwana
Nadajesz mi imię….
Tak pięknie błyszczące,
tak lekkie, tak cudnie
wibruje we mnie….
Kwiat serca rozchyla wewnętrzne
przestrzenie
i struny światła porusza
brzemiennie.
Daleko, a blisko tak … blisko…
Ciepło i widnie, świetlnie i
słodko…
Czy godnam tak wzniecać miłości
ognisko?
|
Aniele…
piękno tego słowa to krańce
wszechświata
to mgławice wzburzone
i otchłań przedwieczna
to światło rozbłysków
i droga do Ciebie
to słowa i myśli
to czyny i zmysły
jasnością wypełniam
bezkresy pragnienia
i wznoszę ku Tobie
to słowo
me dłonie
me serce
i oko niebieskie
dotykaj mnie wiecznie
dotykaj tak słodko
i wibruj bezkresnie
i istniej tu zawsze
mój
dobry Aniele...
|
***
miłość
to sen…
namiętność poranków
i diadem rozkoszy we włosy
wplątany
jak dłonie twoje aksamitne
miłość
to śmiech...
głęboki dźwięk serca
i zaczerpnięte powietrze
wprost z ust twoich aksamitnych
miłość
to dźwięki nasze
usta nasze
i dusze nasze zawirowane…
to moja słabość w ramionach
twoich aksamitnych
miłość
tęsknota moja…
to prawda jedyna
to świat mój jedyny
to światło duszy mojej
aksamitnej
|
Dlaczego kocham kamienie...
wnikam głęboko do struktur zielonych
omszałych, zastygłych, a jednak
drgających
podążam ku sercu kryształu
przenikam bezdennie
boga w tym kamiennym ciele
podążam ku ziemi
ku naturze wszechrzeczy
ku istocie natury
ku załomom krzemiennym
i płatkom marmuru
przenikam głęboko rozpadlin
czeluście
i wchłaniam tę moc
przedwieczną, wszechwładną
to kamień
to kryształ
to posąg natury
to odbicie boga… we mnie
|
Diamentowa Droga
diamenty
rozsypane pomiędzy kamieniami
drogi mojej…twojej…każdej…
nie płyńcie już łzy, krople
goryczy
nie trzeba nam więcej smaku
rozpaczy
ta droga prawdziwa, nużąca i
gwarna
to świat mój…twój…każdy…
diamenty
rozsypane tak błyszczą
przepięknie
tak srebrzą te noce i ranki
zamglone
świetliście mrugają gdy u powiek
twoich…moich…każdych..
krople goryczy smutno zawieszone
diamenty
światełka
te bezkresu bramy…
zajrzyj w swe serce i zapytaj
boga…siebie…każdego…
którędy najbardziej
diamentowa droga…
|
|
Indi
(tylko oczy me zamknięte
prawdziwie otwarte) |
