Samo słowo TANATOTERAPIA oznacza proces uzdrawiania,
w trakcie którego wykorzystuje się nauki dotyczące umierania.
Informacje o procesie śmierci, który tak naprawdę jest rodzajem "przejścia", są kierowane do człowieka odchodzącego, jego bliskich lub samej tylko duszy przywołanego zmarłego w celu
jej przeprowadzenia do jak najkorzystniejszego dla niej miejsca w świecie duchowym.

Elementem tej formy terapii, który silnie nawiązuje do tradycji szamańskich oraz buddyzmu, jest praktyka przeżywania własnej śmierci. Stan umysłu, który dane nam jest wtedy wygenerować, pozwala spojrzeć na siebie, swoje życie, relacje, powiązania
i cele, z innej perspektywy, często odblokowując zastygłą
w naszych codziennych lękach i sztywności umysłu energię, aby zacząć kreować swoje życie w zgodzie ze sobą, swoimi autentycznymi pragnieniami.

Starożytne kultury miały (i mają) mają wysoko rozwinięty poziom świadomości śmierci i istnienia poza ciałem fizycznym. Traktaty w stylu Egipskiej oraz Tybetańskiej Księgi Umarłych, prowadzą, uświadamiają i dają pełnię wiedzy o samej śmierci, a także procesie, który odbywa się później.
Ta stara wiedza potwierdza się obecnie we wszystkich przypadkach śmierci klinicznej oraz doświadczeniach świadomości poza ciałem (OBE).

Tanatoterapia opiera się na badaniach Raymonda Moodyego, który przeanalizował setki doświadczeń śmierci klinicznej oraz kontynuatora jego dokonań, Roberta Monroe, którego można określić jako poszukiwacza przygód poza ciałem.
W filmie „Życie po życiu” opowiedziane zostały historie kilku pacjentów dr Moodyego, którzy przeżyli śmierć kliniczną.

Tanatoterapia pomaga zrozumieć strukturę światów subtelnych, informuje o ich silnym wpływie
na nas. Pracując m.in. z osobami żyjącymi otwiera ich umysł na świat duchowy, po to, by po śmierci fizycznej nie pozostawały w sztywnych ramach i koncepcjach wykreowanych za życia i mogły wznieść się do wyższych poziomów istnienia i świadomości.
Ważnym aspektem praktyki Tanatoterapeuty jest zobrazowanie połączeń między-wymiarowych, świadomość których jest niezwykle istotnym punktem w rozwoju duszy człowieka.
Terapeuta, odpowiadając na pytania "co potem?", "czym jest życie wieczne?" itp, pomaga pozbyć się lęku przed śmiercią, uświadamia również, że jako istoty duchowe, nie istniejemy tylko w połączeniu
z ciałem - nasza egzystencja jest tak naprawdę wielowymiarowa i wielopłaszczyznowa.

Wsparcia i pomocy Tanatoterapeuty potrzebują szczególnie osoby:
lękające się śmierci
z wykrytym nowotworem
pozostające w żałobie
odchodzące, bez wsparcia i bez świadomości "ciągu dalszego"
bezpośrednio obcujące ze śmiercią w swojej pracy zawodowej
mające myśli samobójcze, bądź głęboką depresję
które wśród najbliższych mają osobę umierającą
odczuwające potrzebę odprowadzenia duszy bliskiego zmarłego lub uwolnienia od pojawiających
się obcych bytów
poszukujące sensu życia, inspiracji, rozwoju osobistego

Głównym propagatorem tematyki tanatoterapii w Polsce jest Sebastian Minor. Jest wieloletnim organizatorem imprez popularyzujących wiedzę o życiu po życiu, prezesem i założycielem Fundacji Feniksa, wolontariuszem działającym w hospicjach i domach pomocy, wykładowcą na Uniwersytecie
III wieku, współpracownikiem Nieznanego Świata od terapii psycho-duchowych, uczestnikiem licznych programów radiowych i telewizyjnych, a także autorem książeczki dla hospicjów dziecięcych
„Pupu w krainie życia po śmierci”.

"Gdy poznamy wszelkie tajemnice naszego istnienia, gdy spotkamy te istoty, które wyjdą nam na spotkanie... Ich światło miłości jest tak jasne, że wszelki smutek pęka jak bańka mydlana, a spojrzenie wstecz napawa radosnym spokojem, że wszystko jest w porządku. Nie wiedzieć o tym; że śmierć jest najwspanialszą przygodą nieporównywalną z niczym w życiu - to jak szukać  w ciemności własnego cienia. To życie w piekle własnego lęku i strach przed nieuchronną zmianą jaką przygotował dla nas ten, któremu ponoć ufamy. Umrzeć i odrodzić się w blasku wiecznej chwały - cóż może być wspanialszego?"